Re: 40+ en COPD lotgenoten gezocht

Hoi Ellebel,

Ik ben 45 en sinds 2006 heb ik ook COPD.

Toen ik het te horen kreeg schrok ik me rot, en dacht ik "hoe nou verder"

Ik zat in een een diepe put, en ik zag al mijn toekomst plannen zo in duigen vallen.

Want het verloop van de ziekte is niet te voorspellen.

Omdat ik echt grote problemen had met mijn ademhaling, moest ik mee doen met een longrevalidatie programma.
Ik ben nu nog steeds blij dat ik dat heb gedaan.

Als ik het bednauwd heb dan weet ik hoe ik weer op adem komen kan.
Door de COPD was ook mijn conditie snel achteruit gegaan, na de revalidatie ben ik blijven sporten(cardio fitness) en moet zeggen dat ik me daar wel goed bij voel. Het is soms wel zwaar, zeker als je merkt dat je het resultaat van de vorige keer, een keer niet heb behaald.

COPD is een ziekte die niet door iedereen begrepen wordt, en dat is echt jammer.
Het is net zoals je stelt, aan ons patienten is niets te zien, ja okee we zijn kortademig, maar dat valt niet altijd op bij anderen
Nee pas als je een been breekt, ja dan mankeer je iets.

Tijdens de revalidate heb ik ook geleerd om voor mezelf op te komen.
Ik zeg vaker nee en plan me eigen dag.
Mijn collega's staan er ook niet altijd bij stil, zeker niet de vrouwelijke. Want soms komen ze gezellig als een parfumerie het kantoor in. Heeeeerlijk, voor hen wel maar voor mij echt niet, en als je dan vraagt of ze rekening met me willen houden, dan zeggen ze 'o, ja stom was het helemaal vergeten'.
Naast die luchtjes heb ik ook vaak last van het weer, vochtig, warm, koud allemaal ellende

En ik kan me boos maken op die mensen die gewoon aan het roken zijn waar het verboden is, zeker op metro stations.

Ellebel,

Ik ben nu al een aantal jaren goed stabiel en daar doe ik ook wel veel voor, gezond leven is echt een must.
Ontspannings- en ademhalingsoefeningen doe ik elke dag.
Ja, het kost tijd, maar dat heb ik er graag voor over.
Want ik wil voorlopig nog echt niet aan de zuurstof.

Groet,

André